Non toda a igrexa apoiaba o réxime franquista

Hoxe vou falar dun tema que me resulta moi nteresante: os curas roxos. Estes curas eran persoas que a pesar de que a igrexa estaba a favor do réxime franquista, arriscaron as súas vidas para axudar á xente das súas parroquias.

En concreto quero facer mención dun cura ferrolano, residente durante a súa vida en Caranza, chamado Eliseo Ruiz de Cortázar, máis coñecido no seu barrio coma Cuco. Cando Eliseo era un rapaz comezou a traballar na empresa da súa familia no porto de Ferrol. Posteriormente fixo a carreira de perito mercantil e a de filosofía. En 1962 ordenouse sacerdote e exerceu en San Xiao, que era a súa parroquia natal e en San Pío de Caranza.

En 1974 colaborou na fundación dunha comisión chamada "Servizos á Comunidade", formada por veciños de Caranza e de parroquias próximas. Desta comisión surxiu a asociación de veciños de Caranza que recibiu o nome de Cuco Ruiz de Cortázar en homenaxe a este sacerdote.

A parte das súas labores nesa comisión, Eliseo encargouse da atención á terceira idade, á alfabetización dos adultos e tamén promulgou tanto a lingua coma a cultura galega. Tamén foi famoso en Caranza por resolver os problemas cós que a xente da parroquia acudía a el.

Por desgraza, Cuco falece aos 47 anos por causa dunha doenza hepática.

Por todos estes actos, Cuco Ruiz de Cortázar aínda e lembrado por moitos veciños de Caranza coma un Home digno de admirar.

Aquí abaixo deixo unha foto do sacerdote na súa xuventude

Escravos galegos

Hoxe vou falar dun pequeno descubrimento que fixen esta tarde.

O caso, é que durante o século XIX, en Cuba, a explotación escravista nas plantacións de azucre estaba a tambalearse. Esta situación, aos propietarios das grandes plantacións que eran traballadas por  numerosos escravos, realmente preocupábanlles polas posibles sublevacións. Nesta época existía un gran índice de emigración en España, destacable en Galicia cara aos países latinoamericanos. Todos estes emigrantes recurrían á emigración polas pésimas condicións de traballo que tiñan en España na procura de conseguir fortuna nas colonias. Numerosas familias emigraron entón cara estes paises, coma se pode ver na foto de abaixo

Con estas migracións masivas, uns poucos lograron conseguir as riquezas que tanto ansiaban.

O que me sorprendeu, foi o caso de dous galegos poseedores de grandes plantacións escravistas, coma son a destacar as de Feijoo e Sotomayor, que aproveitaron dúas situacións que estaban a suceder:

A primeira foi o comezo da inestabilidade que producía a escravización dos nativos en Cuba. Ante esta situación, aproveitaron tamén o alto índice de galegos que emigraban. 

Ante esta situación, estas dúas "excelentes" persoas, entre outras alí en Cuba, decidiron anunciar en Galicia que eles lograran o desexo que os galegos procuraban nesas terras, e invitábaos a emigrar a Cuba ofrecéndolles traballo ben pagado. A sorpresa para os pobres inxenuos aos que, coma é comprensible, chamoulles a atención esa oferta, foi que ao chegar a Cuba, comezaron a traballar nas plantacións substituindo aos escravos nativos e sendo tamén explotados coma escravos. Na foto de abaixo podemos ver a un grupo de emigrantes galegos aos que lles ocorreu esta desgraza.

Esta historia pareceume moi interesante, xa que realmente estos explotadores de persoas, que ao fin e a cabo tamén foron emigrantes moitos deles, tiveron a maldade e avaricia de aproveitarse da xente que marchou a estes países estando nas mesmas condicións nas que probablemente chegaron eles.

A historia non só a viven as personaxes ilustres.

2 de xullo, 1939

Querido pai:

Primeiramente quero pedirlle que non se preocupe polo que lle vou contar. Hai dúas semanas fun apresado pola Garda Civil na travesía do barco de vapor "Alicia", onde nos localizabamos todos os membros do batallón de pioneiros marxistas ao que pertenzo. Estabamos a fuxir de Xixón xa que estaban a perseguir aos roxos por causa da actuación franquista na cidade. Fun acusado polos meus crímenes realizados durante a revolucion de hay cinco anos, xunto con moitos dos meus compañeiros da mina. Á súa vez, acúsanme de criminal polo feito de pertencer ao Partido Comunista. Hai dous días sentenciouse a miña condena a ser fusilado. A verdade, non dou comprendido en que se diferencian as mortes que causei durante o 34 con todas as mortes que permite o Estado deixándonos vivir nestas pésimas condicións. Durante as eternas horas de traballo na mina, fixen un moi bó amigo pai, incluso podería decir que considéroo o meu millor amigo. Non hai día que non recorde a súa morte hay cinco anos. Morreu por culpa da desnutrición pai, pero el seguia picando as pedras mentres morria porque preferia morrer así en vez de recibir unha malleira dos nosos superiores.

Con esta carta non pretendo xustificarlle os meus numerosos actos violentos que cometin contra o goberno. Pretendo que comprenda toda a rabia que teño e que me deu forzas para nin sequera sentirme mal por toda esa xente que fixen que morrera.

Tras saír da mina tras o alzamento do 34, nomeáronme teniente do batallón 232 dos pioneiros marxistas. A pesar de que fora apresado formando parte deste batallón, encheme de orgullo que tivera formado parte del.

Hoxe, día 2 de xullo, é un día feliz para min; hoxe conmutaron a miña condena a morte e devolveranme a Lugo con vostedes. Por iso o motivo desta carta, que espero que chegue pronto. Espero que as cousas na aldea continúen tal e coma as recordo de cando era un rapaz, aínda que teño un presentimento de que vivindo o que vivin nunca volverei a velas coma daquela.

 Delle unha aperta á miña nai, e espero chegar pronto a casa.

  Xesús         

O autor desta carta foi Xesús Gómez Paz, natural de Lugo e destinado posteriormente a unha mina preto de Xixón. Formaba parte do PCE (Partido Comunista Español) e posteriormente adicouse á instrucción militar nos pioneiros e xuventudes marxistas. Finalmente antes de ser apresado foi nomeado teniente no exército roxo.

Con esta entrada, pretendo amosar que a historia non só a viven as personaxes famosas e importantes. Senón que todo o mundo a vive, e moita xente que contribuíu ao seu transcurso non aparecen nin nos libros de historia nin nos xornais.

A este home é tan só un dos moitos galegos que foron condenados durante as actuacións militares franquistas. 

Este home foi afortunado, outras moitas persoas remataron baixo terra coma no xacemento desta foto.

        

As orixes do futbolín

Bueno, aqui vou falar sobre as orixes dun famoso xogo que todos coñecemos que é o futbolín, por se alguén non o coñece o futbolín é un típico xogo de bares tremendamente adictivo que consiste nunha recreación en miniatura nun taboleiro dun campo de fútbol. A cada un dos lados colocáse unha parella que, agarrando os mangos laterais manexan as barras nas que se sitúan os xogadores. Como resulta obvio o obxectivo do xogo é tratar de meter o máximo numero de goles na porteria do equipo contrario.
Se alguén se pregunta que relación ten o futbolín coa historia de Galicia , para a vosa información, o futbolín foi inventado por un carpinteiro galego chamado Alejandro Finisterre.

Aquí está o inventor deste magnífico xogo.
O futbolín, ainda que pareza un simple invento recreativo para poñer nos bares e xogar cós amigos, Finisterre inventouno durante a Guerra Civil, cando estaba hospitalizado con graves feridas nun hospital de Barcelona. Eu penso tamén que bueno, un hospital actualmente non será o mesmo ambiente que un hospital naquela época

Eu póñome no lugar d@s pobres enfermeir@s aguantando todas as queixas da tremenda cantidade dos pacientes, coma se poder ver na foto, pois agoviaríame bastante. Ahi entrou o carpinteiro Finisterre, que comezou a realizar a súa idea. O futbolín non fai tan solo un gran favor aos pacientes, que os entreten e fáilles esquecerse en gran parte das súas doenzas; senón tamén foi un favor para todos os traballadores de hospital, que milloraria a súa sanidade mental porque bueno, non é o mesmo ter que aguantar a 30 personas queixandose que aguantar a 15 xa que as restantes estan xogando ao futbolín.
E ao final resultou que este invento recreativo dos hospitais, pasou a selo en moitos bares na actualidade.

As verdadeiras Navidades

As Navidades son coñecidas actualmente coma unhas festividades cristiás, nas que se celebra o nacemento de Cristo.

 Pero en realidade estas celebracións son moito máis antigas que a relixón cristiá, xa que por exemplo, os antigos habitantes de Galicia xa celebraban as navidades. No noso antigo calendario, estas festas chamábanse o Yule. Nestas datas os antigos galegos celebrarban o sosticio de inverno, facendo grandes festas con bailes rituales.

 Tamén realizaban a queima do tronco do Yule; que ardía ata o final das celebracións. Era tipico tamén que queimasen porcos en honor de Frey, o deus do amor e a fertilidade. Según se conta, os druidas dos pobos consideraban a sobreira coma unha arbore sagrada.

 Tamén recollian os froitos do acivro para s seus rituais. En base a estas tradicións, a árbore de Navidade chegou algo cambiado aos nosos días

Lendas de Neda

Aqui vou poñer unhas poucas lendas propias do meu pobo:

O Crito da cadena

Na fachada traseira da igrexa de Santa María hay unha taia cun Cristo unha cadea atada ao pescozo. A lenda conta que o Cristo veu a flote polo océano dunha zona do sur de Inglaterra e chegou á vila de Neda. Ao chegar, os habitantes da vila pensaron que esta estatua era un amuleto enviado por Deus que lles traeria tempos de explendor ao pobo, polo que a colleron e colocárona na fachada traseira da igrexa de Santa María. Pero esta figura movíase cada noite atopábana cada vez nun sitio disinto; polo que colérona un día e a encadearon na igrexa. A lenda conta que no momento no que a estatua se desencadene e chegue ao monte de ancos, ocorrería unha grave traxedia se non se devolvía á igrexa de Santa María


As areas máxicas do río xuvia

Conta a lenda que na beira da desembocadura do Río Grande de Xuvia, as noites nas que había eclipse lunar, as areas transformábanse en flores con propiedades máxicas e curtivas. Tamén dise que os panadeiros nedenses utilizaban estas flores para mesturalas coa fariña e facían o pan con estas flores na súa composición. Aínda a día de hoxe, o pan de Neda ten fama de ser un dos millores pan feitos pola comarca.


O demo da Mourela

Esta lenda conta que na zona da Mourela en Neda, os leñadores que ían a talar as árbores escoitaban uns cantos melodiosos. Os campesiños eran atraidos por estos cánticos, atopábanse cun demo que se apoderaba das súas ánimas. Actualmente sábese que os cruceiros construíanse antigamente para espantar aos mouros e malos espíritos que vagan por Galicia. En neda fixéronse repartidos por todo o pobo; moitos din que fixéronse para espantar as ánimas capturadas polo demo da Mourela, que deixábaas á deriva polos montes en busca dun novo corpo dunha persoa viva.

O monte inundado

Conta a lenda que o monte de Ancos de neda foi misteriosamente drenando auga ata quedar inundado no seu interior. Os nedense temían que o Cristo encadeado mencionado na primeira lenda, chegase ao monte de Ancos, xa que este partiría dun impacto a montaña e esta deparrmaría a auga do seu interior por todo o val, deixando neda somerxida baixo a auga.

O imperio romano do século XXI

Nesta entrada vou a tratar de facer unha comparación da actual sociedade coa sociedade do imperio romano con axuda de fotografías:

Aquí podemos ver unha comparación dunhas termas romanas (a foto superior) e dun balneario da actualidade. Coma se pode apreciar teñen unha estrutura moi similar

Aquí tamén podemos ver que os lugares donde facer as nosas necesidades non cambiaron moito, a única diferencia que vexo é que na sociedade romana non había tanto pudor coma na actualidade; por iso nos tempos modernos engadíronselle portas a este invento

O anterior lévanos a un uso de alcantarillado  para levar as feces a unha zona donde non afecte ao olfacto dos transeuntes. Na miña opinión é un sistema idéntico o actual ao que se utilizaba no imperio romano

Tamén parecénse a nós polo sinxelo detalle de pintar nas paredes das casas e edificios das cidades

Dentro do mundo do espectáculos, os gladiadores era un bastante frecuente na antiga roma, e ainda que na actualidade non é tan solicitado, creo que os loitadores de mma son os que máis se poden parecer a os gladiadores

O teatro era tamén un espectáculo moi frecuente no imperio romano, e segue conservándose na actualidade cunha estrutura similar

Tamén daquela existía o oficio da prostitución, só que agora a lei esta en contra deste traballo a diferencia dos romanos

Os mercados romanos eran lugares nos que se podían atopar obxectos de fóra do habitual na vida dos romanos. Na actualidade, aínda seguen prganizandose feiras e mercadillos en moitos lugares